sábado, 19 de abril de 2008

Anormals profunds i perduts... aneu a la merda

Voy a colgar algo que escribi antes de ayer y colgue en el fotolog (www.fotolog.com/zoe_chan).
El original es en catalan, pero por si alguien que no es de Catalunya/Valencia lee esto, lo volvere a copiar mas abajo traducido en castellano.
Me desfogue bastante. Creo que vais a alucinar un poco y dudo que alguien entienda lo que digo. Si mucha gente lee esto; el lunes, en mi instituto, seguro que me cae alguna hostia (disculpen mi lenguaje).
Perdon por la ortografia, pero no me funcionan los acentos.
(El titulo de esta entrada es el mismo que puse en el fotolog y el que se cita a continuacion)




Anormals profunds i perduts... aneu a la merda

La foto es una qualsevol per poder actualitzar (de Gorillaz, per variar...)

Sols volia descarregar la meva ira.
No sabeu com US ODIO. Es que em feu fastic la majoria, cada cop que us veig... per mi sou gent idiota, estupida, basta, ignorant, imbecil, egoista, prefabricada, manipulada. Gent que no sap RES. Es que cada cop que navego pels vostres fotologs la majoria em feu tanta rabia... I esmento el fotolog perque estic en un fotolog, pero la veritat es que al entrar cada dia a la merda d'institut a la que anem ja m'estic cagant en tot. Visc envoltada d'inutils. I segur que tots em veieu com una pringada. Es ironic. No se si riure'm o plorar.

Estic tant farta de sonriure hipocritament... Pero que voleu que faci quan em creuo diariament amb mes de 100 persones anormals? I totes aquelles persones sempre son les mateixes. Si hagues de possar mala cara a tothom la meva cara estandar es deformaria.
Alguns em feu pena. Uns altres rabia. Alguns em sou completament indiferents.
No importa, pero sempre em sembleu gent transparent a la que tard o d'hora trobo algun motiu per odiar o desagradar-me.
No us aguanto. Al menys podrieu apartarvos quan vull passar per un putu passadis. QUE PER ALGO ES DIU PASSADIS. EXISTEIX PER DONAR PAS A LA GENT, NO PER IMPEDIR-LO. Es que sembleu gallines en una granja. Essers vius sense ment inteligent que vaguen d'un canto a un altre sense fer ni pensar res. Simplement perque sou incapaços de pensar la gran majoria.
No us adoneu de com us manipulen. Es una llastima que s'hagin fet mal be tantes persones. Unes per idiotes i altres per males persones.

Sort que estic trobant altra gent aceptable. M'ha sorpres. Pero seguim sent 4 gats.
Reconec que ultimament estic descobrint nous amics i no soc tant anti-social. Reconec que ultimament aprecio i em cau be mes gent de lo normal, cosa que se'm fa completament extranya... Pero en realitat molt poca gent em cau be, i aixo no vol dir que els pugui arribar a considerar a tots amics. La majoria de la gent per mi em sou indiferents, em caieu malament o us odio. Afortunadament estic començant a aprendre a classificar a la gent en el primer i segon grup. Saps que passa? Es que estresa molt odiar a tanta gent.

I no segueixo perque com se'm talli el comentari del fotolog em cagare en tot... Pero en realitat m'he guardat molt que dir.
Estic encoleritzada. Aneu a la merda. Necessitava dir-ho. SOU IDIOTES

Apa, posseu-me verda, teniu un espai de 20 comentaris per fer-ho.

------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------

Anormales profundos y perdidos... iros a la mierda

La foto es una cualquiera para poder actualizar (de Gorillaz, para variar...)

Solo queria descargar mi ira.

No sabeis como OS ODIO. Es que me dais asco la mayoria, cada vez que os veo... para mi sois gente idiota, estupida, basta, ignorante, imbecil, egoista, prefabricada, manipulada. Gente que no sabe NADA. Es que cada vez que navego por vuestros fotologs la mayoria me dais tanta rabia... I nombro el fotolog porque estoy en un fotolog, pero la verdad es que al entrar cada dia en la mierda de instituto a la que vamos ya me estoy cagando en todo. Vivo rodeada de inutiles. Y seguro que todos me veis como una pringada. Es ironico. No se si reirme o llorar.

Estoy tan harta de sonreir hipocritamente... Pero, ¿que quereis que haga cuando me cruzo diariamente con mas de 100 personas anormales? Y todas esas personas siempre son las mismas. Si hubiera de poner mala cara a todo el mundo, mi cara estandar se deformaria.
Algunos me dais pena. Otros rabia. Algunos me sois completamente indiferentes.
No importa, pero siempre me pareceis gente transparente a la que tarde o temprano encuentro algun motivo para odiar o disgustarme.
No os aguanto. Al menos podriais apartaros cuando quiero pasar por un puto pasillo. QUE POR ALGO SE LLAMA PASILLO. EXISTE PARA DAR PASO A LA GENTE, NO PARA IMPEDIRSELO. Es que pareceis gallinas en una granja. Seres vivos sin mente inteligente que vagan de un lado a otro sin hacer ni pensar nada. Simplemente porque sois incapaces de pensar la gran mayoria. No os dais cuenta de como os manipulan. Es una lastima que se hayan desperdiciado tantas personas. Unas por idiotas y otras por mala gente.

Suerte que estoy encontrando otra gente aceptable. Me ha sorprendido. Pero seguimos siendo 4 gatos.
Reconozco que ultimamente estoy descubriendo nuevos amigos y no soy tan anti-social. Reconozco que ultimamente aprecio y me cae bien mas gente de lo normal, cosa que se me hace completamente extraña... Pero en realidad muy poca gente me cae bien, y eso no quiere decir que pueda llegar a considerarlos amigos a todos. La mayoria de la gente para mi o me sois indiferentes, o me caeis mal, o os odio. Afortunadamente estoy comenzando a aprender a clasificar a la gente en el primer y segundo grupo. ¿Sabes que pasa? Es que estresa mucho odiar a tanta gente.

Y no sigo porque como se me corte el comentario del fotolog me cagare en todo... Pero en realidad me he guardado mucho que decir.
Estoy encolerizada. Iros a la mierda. Necesitaba decirlo. SOIS IDIOTAS

Hale, ponedme verde, teneis un espacio de 20 comentarios para hacerlo.

viernes, 29 de febrero de 2008

Falsedad

¿Qué esperas que escriba? No tengo nada que decir. Ya he hablado conmigo misma hace un rato. ¿Qué esperas que exprese? Depende de quien leyese esto escribiría una cosa u otras. Depende de lo que implicara pensar en voz alta en este lugar, hablaría o no.
¿Por qué lo hacemos? Nunca somos sinceros. Siempre nos guardamos nuestros pensamientos. Nuestro grado de confianza cambia delante de cada persona, pero eso no quita que sigamos siendo falsos.
Yo me siento falsa a diario. Falsísima. Lo odio. Pero si tanto lo detesto... ¿por qué lo hago? ¿Es miedo? No me hace gracia temer a lo que yo piense. ¡No! Lo que no me hace gracia es la idea de tener miedo a lo que piensen los demás sobre mí sólo por lo que yo pueda decir; por lo que yo pueda pensar. Pero es así. Es más, muchas veces digo lo que la gente quiere oír. Me pregunto si es hipocresía o simplemente me da pereza discutir las cosas. Espero que sea lo segundo... aunque muchas veces lo admito en silencio, en mi mente: soy una hipócrita.
Pero ahora me paro a pensarlo. Todos somos hipócritas; unos más que otros, pero todos lo somos.
¿Por qué? ¿Por qué no podemos decir lo que de verdad pensamos?
Cierto que a veces la verdad puede tener consecuencias graves o una gran ofensa hacia alguien. Hay situaciones en las que sí es mejor callarse... Pero es que no solamente somos falsos en esos momentos. Somos falsos en todos los momentos. En cada cosa que digas siempre habrá algo incierto. Fíjate. Prueba a ser 100% sincero durante una hora. No podrás conseguirlo, y si lo haces, estarás de lo más nervioso o inquieto. Te arrepentirás y desearás volver a ser un maldito hipócrita, una persona falsa.
Me revienta esto. A menudo, hasta somos falsos con nosotros mismos. Nos convencemos de algo que no es verdad debido a haberlo estado repitiendo tantas veces. Nos convencemos de cosas que no creemos sólo porque la otra gente sí lo piensa.
De verdad, ¿por qué nadie puede ser sincero? Nadie lo es totalmente. Incluso aquella gente tan directa, tan abierta... aquellos sinvergüenzas o personas que la gente considera sinceras, no, no lo son: todos mienten diariamente.
Es deprimente. Nos pasamos la vida actuando, y quien me diga que no es así, sólo demuestra que lo que estoy diciendo es cierto.


Eleia... Em sembla que m’has fet pensar massa sobre això. Increiblement, tu sempre em fas pensar ^^

miércoles, 20 de febrero de 2008

Memorias de Alice I

(Escribiré varios pedazos de "Memorias de Alice", sin ningún tipo de orden. Los iré colgando en entradas según me inspire y escriba sobre ella. Alice es un personaje inventado la cual haré que escriba sus pensamientos, sus memorias, sus sueños, etc; cosas que ella necesite expresar en un papel de vez en cuando. Es algo extraño. A VECES pongo ALGO mío para poder empezar a escribir sobre algo o profundicar un tema.)

Nunca me había pasado nada similar ni esperaba que pasase. En realidad, no quería que pasara nunca.
Enamorarme. Sólo pronunciarlo me aterra. No me gusta, y la verdad es que me da miedo decirlo en voz alta. De hecho, me da miedo hasta pensarlo. Puede que me equivoque. Puede que afirme algo que yo crea cierto en un momento determinado y más tarde me de cuenta de que no era así. Entonces, ¿qué? Pueden haber consecuencias. Puedo haber actuado, haber dado pasos al creer algo erroneo. Equivocarse en ese campo no es algo bueno. El arrepentimiento es algo que odio.

¿Y por qué no quería que pasara nunca? En primer lugar, por eso: por miedo a equivocarme. En segundo lugar, porque es algo demasiado fuerte. Puede atraerme alguien, gustarme. Puede encantarme. Pero, ¿enamorarme? Es algo muy grande y mucho más doloroso ante el predecible rechazo. Sí, sí; he dicho "predecible". Ese es el tercer punto por el que no quería que pasara nunca. No puedo gustarle a nadie, ni física ni mentalmente, y en realidad lo entiendo. La gente me llama pesimista. Es posible, pero lo que yo intento hacer es tener un punto de vista lo más realista posible. He experimentado lo que se siente cuando te das cuenta de la verdad, lo que se siente cuando ves que te has estado engañándote a tí misma. Es horrible... marca bastante, o al menos en mi caso. Creo que lo tengo asumido —lo de no gustar a la gente, sobretodo y especialmente a los chicos—... pero eso no significa que deje de dolerme y atormentarme. Es casi imposible que le guste a alguien, y con la mala suerte que tengo, ese "casi" se va al traste. O peor... La única persona a la que yo pueda gustarle, seguro que me cae mal. ¡O no! Pero simplemente no me guste a mí... o viva en la otra punta del mundo. De verdad.

Pero ha pasado. Creo que me he enamorado, aunque me cueste reconocerlo y me produzca inseguridad. ¿Cómo podría llamarse a lo que siento, sino? No sé. Quizás confundo términos... pero es que además una amiga lleva asegurando desde el principio de esta locura que me he enamorado. Yo lo negaba —aunque muchas veces me decía a mí misma que tal vez era cierto, o que si no paraba esto, pronto lo sería—, pero la locura ha ido a más, a muchísimo más... Y creo que he llegado a ese punto.

No me cansaré de repetir que debería ir a un psicólogo. No estoy bien de la cabeza; creo que tengo problemas psicológicos. A parte, tengo un montón de miedos y el doble de complejos. Lo reconozco; nunca he dicho que no. Estoy seriamente obsesionada con una persona. Con esto que he explicado, quiero decir que quizás es simplemente eso: una obsesión, y debido a mis problemas, me creo que es algo más. Pero es que... Las cosas llegan a un punto en que... Yo creo que sí que siento algo. Más que algo.

Estoy confusa y asustada. Sé que todo terminará y encima de una forma que me haga daño. Lo sé perfectamente, pero, sin embargo, no puedo dejar de tirar el tema hacia delante. Sé que me arrepentiré, que me sentiré patética, que me enfadaré conmigo misma por no haberlo evitado, que me quedarán recuerdos amargos que harán avergonzarme una vez más de cómo soy cada vez que piense en ello... Pero es que lo que siento es tan horrible... Puede convertirse en algo fantástico, feliz, mágico, excitante, energético, positivo... pero sólo si me corresponde la persona a la que deseo. Eso no está pasando y me provoca una inestabilidad terrible. Todo el día y casi a todas horas estoy pensando en esa persona —creo que la asustaría si supiese todo esto—. Me hago ilusiones que sé que son falsas, que no sirven de nada, que son inventadas. Me frustro a diario. Por un lado me hago esas ilusiones, pero por otro mucho más grande sé perfectamente que no tengo nada que hacer; que sólo estoy perdiendo tiempo, energía y años de vida del estrés que me provoca y del dolor que va a causarme. A veces me dan ganas de llorar, tengo algo dentro de mí que necesita ser liberado, que me agita hasta llevarme a la ansiedad y a la desesperación. Me pongo histérica y depresiva si no le veo en un lapso de tiempo muy largo, y cuando finalmente vuelvo a verle, en el primer momento estoy un poco mejor por haberle visto, pero luego veo lo imposible que es todo y el ridículo que estoy haciendo; sin contar el muro que hace tiempo que percibo claramente y en el que sé que voy a estrellarme, pero nada: yo sigo dirigiéndome hacia él a toda velocidad, ingenua... o quizás con esperanzas de algo, pese a saber que no va a suceder nunca. También siento impotencia. Impotencia por no ser capaz de nada e impotencia por depender tanto de una maldita persona.

He descrito de forma corta si fuera correspondida. Luego, de forma más extensa si todo se quedara igual. Pero... me falta el ser rechazado. Ahora mismo, ahora que lo pienso, quizás es peor el punto intermedio. La duda, la impaciencia, aquello que te incita a hacer algo, a moverte rápido por conseguirlo, el nerviosismo... Pero el rechazo sería mortal. Es el "NO" absoluto. Ya no podría hacer nada, y me costaría mirarle a la cara. Mentira, no me costaría: ni se me pasaría por la cabeza mirarle. Me sentiría rechazada una vez más, me dolería, me frustraría más que antes, volvería a sentirme inútil e incapaz cuando sea yo misma quien me dijese "te lo dije". Pasaría lo que sabía desde el principio. Moriría espiritualmente. Volvería a convertirme en una persona anti-social —aunque, en realidad, todavía sigo siéndolo un poco—. Volvería a deprimirme con más frecuencia que ahora —mi aguante disminuiría—. El ataque "anti-persona" que me entra a veces con mis propios amigos sería más rutinario. Dependería de nuevo de algún vicio anti-social y absurdo, enfermizo —probablemente el ordenador—. No tendría ganas de nada; ¿para qué? Jamás podré lograr nada que yo desee. Si, ingenua de mí, creyera en Dios, pensaría que me ha elegido para experimentar conmigo. ¿Para ver las reacciones de un humano frente a la desgracia? La frustración al no saber hacer nada bien y al no conseguir nada. Porque, ¿qué es lo que he conseguido yo, en mi vida? ¿Hay algo que haya logrado? ¿Algo de lo que me alegre, de lo que pueda sentirme orgullosa? ¿Tengo alguna virtud? ¿Sé hacer algo por lo que me reconozcan? Me refiero; todo el mundo tiene destreza en algo. Todo el mundo menos yo. A mi no se me da bien nada en especial. ¿Qué será de mi futuro? ¿Cuál es el objetivo de mi vida? ¿Qué es lo que pretendo hacer el día de mañana si no hay nada que sea adecuado para mí?

Ya he cambiado de tema. No hablaba sobre eso —es otro tema a parte—, pero nunca puedo evitar irme por las ramas. Aún así, todo lo que he dicho es cierto... Y ya no sé cómo seguir explicándome.

Alice

sábado, 16 de febrero de 2008

14 de Febrero (San Valentín)

Esto es lo que escribí en la actualización de mi fotolog en San Valentín:
(La verdad es que estaba algo frustrada. Reconozco que me pasé bastante)

<<¡Que sí, que sí! ¡Que odio San Valentín!

Para empezar, ese día nació mi hermano. Eso ya son 10 puntos.
Pero es que además es una fiesta estúpida, capitalista y comercial para sacar la pasta... y lo peor es que todos caemos como gilipollas.
Vale, cierto... Soy algo enamoradiza y bueno, sí, algo romántica EN SEGÚN QUÉ ASPECTOS, pero es que en San Valentín se pasan de cursis. A veces se llega a un extremo en que dá asco. ¡Y no sólo eso! Siempre tienes que soportar al anormal de turno que te cuenta lo asquerosamente maravillosa que es su vida con su novio/a, lo enamoradísimos que están, lo super feliz que es y todos esos rollos.
Agh.
Pero es que encima, vas por la calle, y te acosan los corazones.
¡Sí! Las tiendas repletas de corazones en los cristales.

"14 DE FEBRERO, 14 DE FEBRERO"
Ya sé qué día es, gilipollas.

"DÍA DE LOS ENAMORADOS" "HOY ES SAN VALENTÍN"
Que os jodan. No me lo recuerdes.

Parece que los miles de corazones vayan a despegarse del cristal y te ataquen.
¿Y qué hay detrás de los cristales? Ositos, tonterias de regalo, gilipolleces en forma de corazón, pasteles rosas (también en forma de corazón, claro) e idioteces varias que no quiero ni pensar.
Diossssssssssss (insisto en que no existe, por mucho que lo use de exclamación)

¿Y luego?
Pues luego, por la calle, te encuentras las típicas parejitas que van derrochando falsa felicidad por ahí, tocándote realmente lo que no suena.
Ese día, no sé cómo, pero, aunque no te gustaría celebrar ese día aunque tuvieras pareja, siempre hay alguien que te restriega su felicidad y te hace sentir solo.
Parece que te diga: "Yo tengo pareja y tú no. Jódete. Soy feliz y tú no. A mí me gusta este día y a tí no. Deprímete. Me encanta pavonear contigo para molestarte. Enfádate".
Pero siempre con una sonrisa, por supuesto.
Mecagoen...

¿Y sabeis qué? Hoy he pasado este día tan hipócrita al lado de Berta, pensando en otras cosas (o, más concretamente, en otra persona), lo cual me ha distraído y no he pensado en todo esto ni he tenido que soportar a nadie este año. Y, pese a todo esto, hoy ha sido el peor San Valentín de mi vida.

Qué asco. Esto es deprimente. Me da impotencia depender tanto de una persona.
Espero que mañana sea un día estupendo, o de lo contrario van a tener que internarme en un psiquiátrico.
KILL CUPIDO (o mi hermano, según cómo se mire).>>

Que conste que odio los fotologs. Me lo hice por una historia de una gente de Internet y acabó entrando todo el instituto; y con la tontería fui actualizando. Creo que hoy me he artado bastante de tener un fotolog. No lo borraré y quizás sigo pasándome alguna vez, pero he
decido crearme un Blog, que es más literario. Hacía tiempo que quería tener un espacio de estos.

Zoe's Mind

Supongo que ahora debería presentarme o algo así, pero la verdad es que estas cosas nunca se me han dado bien. Además; conociéndome, seguro que me pasaría la vida escribiendo. Para mí es muy complejo autodescribirme. Son tantas las cosas que pienso y siento, tantas mis expresiones... No creo que terminase nunca de explicar cómo soy y cómo pienso, mis puntos de vista, y en todo caso lo haría mal. Me es costoso de expresar, y por otra parte no me conozco del todo. Eso me asusta. Siempre lo pienso: la gente no me conoce. Pero la verdad es que son muchas veces las que pienso que ni yo misma me conozco. Entonces, ¿quién soy?

Odio eso —en realidad odio muchas cosas—. Siempre acabo poniéndome filosófica y me como la cabeza. Me emparanoio. A veces pienso que puedo parecer esquizofrénica.

¿Que qué voy a escribir aquí? No lo sé. Lo que me apetezca. Lo que tenga la necesidad de expresar en palabras. Pensamientos, puntos de vista, comentarios, tonterías... No lo sé. Simplemente mi espacio, supongo, y no creo que nadie —o casi— vaya a leerlo... Pero creo que así está bien. Cierto que me gustaría que mucha gente a la que conozco viera cómo actuo dentro de mi cabeza, pero me temo que eso no va a ser posible. En realidad, sólo la gente que se aburre mucho está por estas cosas. Entonces, siguiendo esta teoría, algún aburrido me leerá. Pobre.

Bueno, supongo que debo hablar de mí si quiero terminar esta entrada de una vez. No tengo mucho que decir respecto a quién soy. Una adolescente la cual no le gusta que le llamen adolescente. Actualmente hay muchos prejuicios con esta palabra, y viendo cómo piensa y actua la gente de mi edad, no me extraña. Pero no quiero que tengan prejuicios conmigo por ser adolescente. Por otras cosas quizás sí, que juzguen lo que quieran.

Admito que soy rara, aunque ahora no lo haya demostrado demasiado.